Philip Gold: Μια κριτική στο Man in the trap του Baker

 Μετάφραση - επιμέλεια: Στέργιος Τσιορμπατζής

 

man-in-the-trap

 

Οι συνδέσεις μεταξύ μεθόδου σκέψης, χαρακτηροδομής και κοινωνικής κατάστασης είναι απλές και λογικές. Εξηγούν γιατί ως τώρα όλοι οι άνθρωποι που κατανόησαν και υπεράσπισαν τη ζωή με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, βρέθηκαν πάντα εκτός των τρόπων σκέψης που κυβέρνησαν την ανθρώπινη κοινωνία για χιλιάδες χρόνια. Γι' αυτό το λόγο τόσο συχνά υπέφεραν και καταστράφηκαν. Και εκεί που φαίνεται να τα έχουν καταφέρει, μπορεί να δειχθεί ότι κάθε φορά οι θωρακισμένοι φορείς του μηχανιστικού πολιτισμού, αφαίρεσαν κάθε ζωντανό στοιχείο από τη θεωρία τους, αμβλύνοντάς το ή “διορθώνοντάς” το, ενσωματώνοντάς το εκ νέου στο παλιό πλαίσιο σκέψης.”

Wilhelm Reich: Ether, God and Devil

 


Η επιστημονική εξέλιξη του Βίλχελμ Ράιχ τον οδήγησε σε μεγάλη απόσταση από την ψυχολογία του βάθους και την ανάλυση του χαρακτήρα. Συνοπτικά: τον οδήγησε στην ανακάλυψη της λειτουργίας του οργασμού, την φόρμουλα της ζωής, τα βιόντα και την οργανισμική οργόνη, την ατμοσφαιρική οργόνη, την κοσμική υπέρθεση, την επαφή με το διάστημα, τη DOR και την Oranur. Αυτή είναι η επιστήμη της οργονομίας. Είναι, λοιπόν, εκπληκτικό, ότι μετά τα επαναστατικά, εντυπωσιακά, γόνιμα, θεμελιωμένα και πρακτικά επιτεύγματα στην επιστήμη της οργονομίας, μπορεί να γραφεί ένα βιβλίο που ξαναστέλνει το έργο του Ράιχ πίσω στη ψυχολογία του βάθους και στην πρώιμη ανάλυση του χαρακτήρα, ενώ ταυτόχρονα τις ανακατεύει σε μια λανθασμένη και δυσνόητη μίξη με ορισμένα στοιχεία οργονομικού λειτουργισμού. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με το βιβλίο του Elsworth F. Baker, M.D., Man in the trap.

 

Καθώς το υλικό σε αυτό το βιβλίο αποσκοπεί στο να αποτελέσει ένα “περίγραμμα της οργονομικής βιοψυχιατρικής”, θα περιμέναμε να αντανακλά το πρωτότυπο έργο του Ράιχ. Αλλά τα πράγματα δεν είναι έτσι. Αντ' αυτού, αυτό που παρουσιάζεται είναι μια εκτεταμένη αρπαγή τμήματος του πρωτότυπου έργου και μια αλλοίωση και διαστρέβλωση μεγάλου μέρους του υπόλοιπου. Σε αυτό προστίθενται οι ερμηνείες του ίδιου του συγγραφέα, γνώμες και απόψεις για το έργο του Ράιχ, που συχνά είναι ανακριβείς. Και τελικώς, σημαντικές εξελίξεις στην οργονομία που επηρέασαν τη θεραπευτική διαδικασία, έχουν υποτιμηθεί ή ολότελα αγνοηθεί.

 

Σαν αποτέλεσμα, αν και το όνομα του Ράιχ αναφέρεται συχνά, το έργο του δεν αναδεικνύεται με την πραγματική του σημασία. Αντί για αυτό, η “οργονομία” αναδύεται σαν μια μορφή ψυχιατρικής θεραπείας, νεφελώδης, θεωρητική και “αμφιλεγόμενη”.

 

Ο συγγραφέας σφετερίζεται το έργο του Ράιχ σε μια προσπάθεια να δώσει σε αυτό το βιβλίο την υπόσταση που διαφορετικά θα του έλλειπε. Η χρήση του ονόματος του Ράιχ φαίνεται να γίνεται όχι τόσο για να φέρει στην επιφάνεια τη σημαντικότητα του έργου του, αλλά κυρίως για να δώσει στον συγγραφέα και στο βιβλίο αξιοπιστία και κύρος. Το αποτέλεσμα είναι μια χαοτική μεταστροφή των εννοιών του Ράιχ. Θα δώσουμε ορισμένα παραδείγματα:

 

Έχουμε προχωρήσει πολύ σε σχέση με την παλιά ανάλυση του χαρακτήρα, αλλά ακόμη και σε αυτό το πεδίο, που βασίζεται στη ψυχολογία του βάθους, είναι ουσιώδες η ορολογία και τα κριτήρια της διάγνωσης και κατάταξης να διατηρηθούν ξεκάθαρα. Για παράδειγμα, καταθλιπτικός, μαζοχιστικός, φαλλικός - ναρκισσιστικός, παθητικός - θηλυκός, ψυχαναγκαστικός, υστερικός, γενετήσιος, είναι τύποι χαρακτήρα. Στοματικό, φαλλικό, σαδιστικό – πρωκτικό, γενετήσιο - αιμομικτικό είναι σημεία λιμπιντικής καθήλωσης (fixation). Στοιχεία της μιας κατηγορίας δεν μπορούν να χρησιμοποιούνται εναλλάξ ή να υποκαθιστώνται από στοιχεία της άλλης. Εκφράσεις όπως “ο παθητικός – θηλυκός ή πρωκτικός – ανικανοποίητος χαρακτήρας” είναι ασαφείς και επιστημονικά χωρίς έννοια. Η σύγχυση αυτών των δύο ξεχωριστών σφαιρών είναι αντί-επιστημονική. Επιπλέον, κάθε “πρωκτική – ανικανοποίητη” καθήλωση δεν οδηγείται σε παθητικό – θηλυκό χαρακτήρα. Αυτού του είδους η ταυτότητα παραλείπει μια σειρά παραγόντων, για παράδειγμα το “πώς” και “γιατί” ορισμένα γεγονότα συμβαίνουν καθώς και την ολότητα του οργανισμού και των εμπειριών του.

 

Το βιβλίο δεν εμμένει ούτε στην, με τάξη, βήμα προς βήμα, ανάπτυξη της ανάλυσης του χαρακτήρα, ούτε στις θεμελιώδεις έννοιες του πρωτογενούς έργου. Περισσότερο θα λέγαμε ότι είναι θολό και αντιεπιστημονικά καινοτόμο, “βελτιώνοντας” την ανάλυση του χαρακτήρα για να “παρέχει μια βαθύτερη κατανόηση της δομής του “χαρακτήρα” γενικά, με την έννοια που έδινε ο Ράιχ στη λέξη.” Η έννοια που έδινε ο Ράιχ στη λέξη θα πρέπει να σημαίνει “στο φως της βιοφυσικής της οργόνης”. Αυτή είναι η μόνη “σημασία” που μπορεί να είναι έγκυρη σήμερα. Ωστόσο, είναι αναπόφευκτο το συμπέρασμα ότι το Man in the trap αφήνει μια διάχυτη εντύπωση της βιοφυσικής της οργόνης σαν κάτι αμφίβολο και θεωρητικό. Πρόκειται για μια τεράστια αδικία προς τον Ράιχ και είναι μια από τις πιο καταστροφικές πλευρές αυτού του βιβλίου.

 

Η όλη κατηγοριοποίηση των “τύπων του χαρακτήρα” από τον συγγραφέα είναι μια παρανόηση. Σαν μια προσπάθεια, σε τελική ανάλυση, είναι μηχανιστική, πλαδαρή και ανακριβής. Κατά τη διαδικασία τεμαχισμού της χαρακτηρολογίας, η ουσία της ανάλυσης του χαρακτήρα έχει χαθεί. Συναρπαστικές και πονηρές φράσεις, πομπώδεις συνθέσεις και ερμηνείες, μηχανιστικές κατατάξεις, σοβαρά λάθη στα γεγονότα, δεν μπορούν να θεωρηθούν μια σε βάθος κατανόηση και παρουσίαση νέων και βασικών εννοιών.

 

Η σύνεση, ίσως, θα απαιτούσε οι σχηματοποιήσεις και η ορολογία του Ράιχ να μην αλλοιώνονται εκτός και αν δίνεται μια έγκυρη εξήγηση που να δικαιολογεί αυτές τις αλλαγές.

 

Ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου, ωστόσο, δεν μας δίνει καμία εξήγηση για την απομάκρυνσή του από τον Ράιχ και για τις ταξινομήσεις και καινοτομίες που εισάγει. Πρόκειται για μια σοβαρή κατάχρηση της επιστημονικής υπευθυνότητας και συμπεριφοράς. Αν κάποιος αλλοιώνει το πρωτότυπο, κάποιος πρέπει να το υπερασπιστεί. Ο ηθικός σεβασμός και η επιστημονική ακεραιότητα το απαιτούν. Ακόμη και οι υποψήφιοι για ανώτερους ακαδημαϊκούς τίτλους είναι υποχρεωμένοι να υπερασπίζουν τη θέση τους. Με αυτόν τον τρόπο, δίνεται τουλάχιστον μια επίσημη αναγνώριση της σοβαρότητας της επιστημονικής στάσης. Μπορεί κανείς να αρνηθεί ότι έχουν γίνει αλλαγές; Δεν χρειάζονται εξηγήσεις για τους κανόνες του παιχνιδιού; Αν δεν δίνονται εξηγήσεις, είναι αυτό επιστήμη ή απλά υποθέσεις του καναπέ χωρίς ένδειξη ειλικρινών προθέσεων; Μπορούμε να θυμηθούμε ελάχιστες περιπτώσεις στις οποίες ο Ράιχ επέτρεψε στον εαυτό του τη χρήση υποθέσεων και όταν έκανε κάτι τέτοιο, φρόντιζε να εξασφαλίσει, ότι θα είναι κατανοητό πως πρόκειται για απλή υπόθεση. Ακόμη και τότε όμως, ήταν πάντα βασισμένος σε παρατηρήσεις, γεγονότα και θεωρία.

 

Το δημιούργημα του συγγραφέα είναι ένα επιστημονικό τερατούργημα. Είναι ένα βιβλίο στο οποίο ο ποντικός κατάπιε τον ελέφαντα. Η χαρακτηρολογία έχει γίνει η ευρύτερη σφαίρα, η οργονομία η στενότερη. Η χαρακτηρολογία, με άφθονες κατηγοριοποιήσεις, είναι το στενό πλαίσιο αναφοράς του συγγραφέα. Γίνεται εκμετάλλευση της οργονομίας προς όφελος της χαρακτηρολογίας, και στο όνομα της “οργονομικής βιοψυχιατρικής” και του “χαρακτήρα από μια βιοενεργειακή οπτική”. Αυτό είναι αντίθετο στους λογικούς κανόνες της μάθησης και την ιστορική εξέλιξη της οργονομικής γνώσης. Ξαφνικά “η θεωρία του χαρακτήρα του Ράιχ (είναι) μια θεωρία που αναπτύχθηκε από τις ανακαλύψεις του για την κίνηση και μπλοκάρισμα της ενέργειας στο σώμα”. Δηλαδή, η οργονομία έρχεται πρώτη και μετά η θεωρία του χαρακτήρα. Η θεωρία του χαρακτήρα εξηγεί την οργονομία και όχι η ολότητα της οργονομίας, με την οργόνη στον πυρήνα της και διαπερνώντας το όλον, τον χαρακτήρα και την ψυχολογία του βάθους.

 

Η επιστημονική θέση του Man in the trap είναι σε άμεση αντίθεση στην σύνοψη της εξέλιξης της οργονομίας από τον Ράιχ (W. Reich, Cosmic Superimposition, The Wilhelm Reich Foundation, Rangeley, Maine, 1951, pp. 113-114):

 

Η εξέλιξη της οργονομίας οδηγήθηκε απ' τη λογική ενοποίηση της φυσικής λειτουργικότητας:

 

Πρώτο: Ήταν η λειτουργική λογική για τις στρωματώσεις της ανθρώπινης χαρακτηροδομής που οδήγησε στις βαθύτερες συγκινήσεις που κρατούνται στη θωράκιση,

 

Δεύτερο: Από τη λογική, λειτουργική αφαίρεση των στρωμάτων της θωράκισης, ήρθε σαν αποτέλεσμα η ανακάλυψη του βαθιά κρυμμένου άγχους οργασμού και οργασμικού σπασμού.

 

Τρίτο: Ήταν η λογική σκέψη σχετικά με τη διαπροσωπική και υπερψυχολογική φύση της λειτουργίας του οργασμού που αποκάλυψε τη βιοενεργειακή του φύση και την, πασίγνωστη, σε τέσσερις φάσεις, φόρμουλα της ζωής: Ένταση – Φόρτιση – Εκφόρτιση – Χαλάρωση.

 

Τέταρτο: Ήταν η λειτουργική έλλογη σκέψη και πάλι, όλο και περισσότερο αντανακλώντας αντικειμενικές λειτουργίες, που οδήγησε από τη φόρμουλα της ζωής στα βιόντα ή ενεργειακές κύστεις και από εδώ στην ανακάλυψη των ακτινοβολούντων βιόντων: δηλαδή τη Βιοενέργεια.

 

Πέμπτο: Η ίδια κόκκινη κλωστή της λειτουργικής σκέψης, οδήγησε από την ενέργεια μέσα στους ζωντανούς οργανισμούς στον ίδιο τύπο ενέργειας έξω στην ατμόσφαιρα και από εδώ παραπέρα στην κλίμακα του σύμπαντος: την κοσμική οργόνη.

 

Έκτο: Τέλος, ήταν και πάλι η λειτουργία του οργασμού, συνοψισμένη σε μια γενικά έγκυρη φυσική αρχή, την υπέρθεση, που οδήγησε στην κατανόηση του δαχτυλιδιού του Σέλαος και από εδώ στην χαρακτηριστική περιστροφή των τυφώνων με πολλούς βραχίονες και των γαλαξιακών νεφελωμάτων.”

 

Όπως μπορούμε να δούμε, εδώ υπάρχει μια φυσική, λογική πρόοδος. Κάθε εξέλιξη οδηγεί με φυσικό τρόπο στην επόμενη, βαθύτερη και πιο περιεκτική, ενώ επηρεάζεται και γίνεται βαθύτερη από αυτήν στη συνέχεια. Όλες οι εξελίξεις είναι ενοποιημένες και συνδέονται με την έννοια της “λογικής ολοκλήρωσης της φυσικής λειτουργικότητας”. Τώρα, όταν κάποιος παρουσιάζεται και λέει στην πραγματικότητα: “Αυτό το θέλω και εκείνο δεν το θέλω. Αυτό θα το πάρω και εκείνο θα το αφήσω. Εκείνο θα το δεχτώ όπως ήταν πριν την επιτυχή ανάπτυξή του και αυτή την ύστερη ανάπτυξη θα την υποτιμήσω και δεν θα με καθοδηγήσει μέσα από τη “λογική ολοκλήρωση της φυσικής λειτουργικότητας”, είναι ένοχος κακοδιαχείρισης και πρέπει να λογοδοτήσει γι' αυτό.

 

Η “λογική ολοκλήρωση της φυσικής λειτουργικότητας” δεν αντανακλάται πουθενά στο Man in the trap. Ένα αποτέλεσμα αυτής της έλλειψης είναι ότι η θεραπευτική διαδικασία, όπως την παρουσιάζει ο συγγραφέας, είναι χωρισμένη σε δύο ξεχωριστές, παράλληλες μορφές. Η μία είναι βασισμένη στις βιοενεργειακές λειτουργίες, την τμηματική διευθέτηση της θωράκισης, η άλλη στους ψυχαναλυτικής κατεύθυνσης “τύπους του χαρακτήρα”. Σύμφωνα με αυτήν τη διευθέτηση, η θεραπεία ενός ασθενή απαιτεί θεώρηση δύο διαφορετικών συστημάτων θεραπείας. Ένα κατ' ουσίαν βιοφυσικό στη φύση του, το άλλο ψυχαναλυτικό. Μια “ενιαία αντίληψη του οργανισμού” είναι αναμφίβολα ασυμβίβαστη με μια τέτοια προσέγγιση.

 

Η θεραπευτική τεχνική του Ράιχ συνέπιπτε με κάθε στάδιο της γνώσης του καθώς αυτή εξελισσόταν. Ταυτόχρονα, δεν ήταν ποτέ άκαμπτα σχηματοποιημένη για να παραμένει στατική. Με κάθε νέα εξέλιξη στη γνώση του η παλιότερη θεραπεία άλλαζε.

 

Ένα συναρπαστικό, διδακτικό και διαφωτιστικό παράδειγμα της πρακτικής εφαρμογής μια ενιαίας θεωρίας δίνεται από τον Ράιχ στο κεφάλαιο “Η σχιζοφρενική διάσπαση” (W. Reich, Character Analysis, Orgone Institute Press, New York, 1949, p.398 ff). Αυτό βασίζεται στη νέα γνώση που προσφέρθηκε από την ανακάλυψη της οργόνης. Αυτή η γνώση θα έπρεπε να έχει δώσει στον συγγραφέα του Man in the trap την ευκαιρία να εξηγήσει την χαρακτηρολογία από “βιοενεργειακή σκοπιά” (Baker). Κάτι τέτοιο, όμως, δεν επιτεύχθηκε.

 

Αν ο συγγραφέας του Man in the trap περιοριζόταν σεμνότυφα στο να παρουσιάσει ένα περίγραμμα της πρώιμης ψυχολογίας του βάθους και χαρακτηρανάλυσης του Ράιχ, η ζημιά στην οργονομία θα είχε περιοριστεί. Θα είχε απλά μείνει πίσω. Αλλά δεν ήταν ευχαριστημένος με αυτό. Έπρεπε να μείνει πίσω ενώ προσπαθούσε να δώσει την εντύπωση ότι πάει μπροστά. Έπρεπε να προσκολληθεί στον παλιό τρόπο οπτικής, αλλά με κάποιο τρόπο να το συμβιβάσει με την καινούργια, βαθύτερη και ευρύτερη γνώση. Έτσι έφερε ένα κομμάτι της νέας γνώσης και με μια διαστρεβλωμένη απόδοση μας έδωσε ένα “περίγραμμα της οργονομικής βιοψυχιατρικής”. Το αποτέλεσμα είναι ένα επιστημονικό σφαγείο.

 

Αυτό είναι το ζήτημα: Οι άνθρωποι έχουν μιλήσει για ενέργεια και μια πιθανή ζωική ενέργεια για πολύ καιρό, για αιώνες. Ήταν μια αόριστη ιδέα. Στη συνέχεια ο Ράιχ συγκεκριμενοποίησε την ιδέα με την ανακάλυψη της αντικειμενικότητας της οργόνης. Και, αφού θεμελίωσε ότι αυτή είναι η συγκεκριμένη ζωική ενέργεια, μπορούσε να χρησιμοποιήσει αυτό τον όρο και τον όρο “βιοενέργεια” και “οργόνη” ελεύθερα και εναλλάξ.

 

Τι κάνει, τώρα, ο συγγραφέας του Man in the trap; Δίνει ανειλικρινείς υποσχέσεις στην ανακάλυψη της οργόνης και στη συνέχεια επιστρέφει στην προηγούμενη αόριστη χρήση του όρου “ενέργεια”, “ζωική ενέργεια”, “βιοενέργεια” χωρίς καμία άλλη ένδειξη ότι αυτή η ενέργεια υπάρχει σε μια χρησιμοποιήσιμη και μετρήσιμη μορφή. Με αυτόν τον τρόπο, ελπίζει ο συγγραφέας να κάνει την βιοφυσική της οργόνης “δημοφιλή” και “αποδεκτή”; Αν επιζητεί να πετύχει κάτι τέτοιο θυσιάζοντας τις λειτουργίες της οργόνης, πρόκειται ξεκάθαρα για διαστρέβλωση.

 

Η οργόνη είναι μια φυσική πραγματικότητα που αντιστοιχεί στη κλασική - απλώς ψυχολογική - έννοια της “ψυχικής ενέργειας”. Από την ανακάλυψή της και μετά έχει επιτευχθεί ένα τεράστιο άλμα μπροστά στην έννοια της αρρώστιας και της θεραπείας. Η βάση της θεραπείας γίνεται πλέον τίποτα λιγότερο ή περισσότερο από μια μελέτη της κίνησης της οργόνης μέσα στο ζωντανό σύστημα. Η λειτουργία όλων των τεχνικών παραγόντων από εκεί και πέρα, επιδρά στην κίνηση έτσι, ώστε ο μεταβολισμός της ενέργειας να ρυθμιστεί αποτελεσματικά.

 

Τίποτα τέτοιο δεν φαίνεται στο Man in the trap. Είναι αλήθεια, ότι το να τεθούν σε πρακτική χρήση αυτές οι νέες έννοιες και τα εργαλεία τους, είναι ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα. Αυτό όμως δεν αναιρεί καθόλου την ανάγκη να κατευθυνθούμε προς τα εκεί, να κάνουμε την οργόνη, τη DOR και την Oranur το πλαίσιο αναφοράς μας και το σημείο αφετηρίας της σκέψης μας σχετικά με την υγεία, την ασθένεια και τη θεραπεία. Να δούμε τη ψυχολογία και την χαρακτηρολογία υπό αυτό το πρίσμα. Αυτό θα έπρεπε να σημαίνει το: “αναγνωρίζοντας και διαγιγνώσκοντας τον χαρακτήρα από βιοενεργειακή σκοπιά” και με μια “βαθύτερη κατανόηση”.

 

Στο συμπέρασμά του, ο συγγραφέας υποστηρίζει: “Για κάποιες χιλιάδες χρόνια ο άνθρωπος προσπαθεί να βγει από (την) παγίδα αλλά πάντα ξαναπέφτει μέσα, επειδή δεν γνωρίζει τι τον παγιδεύει ή πως. Τώρα, ξέρουμε ότι είναι παγιδευμένος από την ίδια του τη μυική θωράκιση, που δεσμεύει το άγχος οργασμού του και αναχαιτίζει την ελεύθερη και φυσική λειτουργικότητα.” Εδώ αποκαλύπτεται σε όλο της το μεγαλείο η αντίφαση μεταξύ της υποτιθέμενης ειλικρίνειας και φροντίδας, των ευγενών αισθημάτων και της αίσθησης υπευθυνότητας του βιβλίου και της πραγματικής χυδαιότητας, σύγχυσης εννοιών, υπεκφυγών και διαστρεβλώσεων. Τώρα, η διεισδυτική έμφαση στην ψυχολογία του βάθους και τους “τύπους χαρακτήρα” ξεχνιέται και η γνώση της “μυικής θωράκισης” παίρνει τη θέση της. Τώρα μας λέει, ότι η χρήση αυτής της γνώσης είναι ότι χρειάζεται ο άνθρωπος για να σωθεί. Στο όνομα του Χριστού, αυτό πίστευε και επεξεργαζόταν σε όλη του τη ζωή ο Ράιχ; Απλώς τη γνώση της μυικής θωράκισης; Αυτό είναι ότι έχει να προσφέρει; Μπορεί ο άνθρωπος “να σωθεί” χωρίς τη γνώση των άλλων εξαιρετικών ανακαλύψεων του Ράιχ, γνώση που έχει παραληφθεί σε αυτό το βιβλίο – τα βιόντα, τα τεστ καρκίνου, τον συσσωρευτή, τη DOR, την Oranur, το DOR-buster; Κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από τη δικαιολογία ότι αυτό το βιβλίο είναι κυρίως “ένα περίγραμμα της οργονομικής βιοψυχιατρικής”. Ούτε καν από ένα περίγραμμα δεν μπορούν να λείπουν τα βασικά.

 

Η εξέταση αυτού του βιβλίου μας οδηγεί στο ακόλουθο συμπέρασμα: ακόμη και σπουδαστές της οργονομίας, είναι οδυνηρά εύκολο να παρανοήσουν, παρερμηνεύσουν και διαστρεβλώσουν αυτή την επιστήμη και τις πρακτικές εφαρμογές της:

 

Πρώτον, επειδή η λειτουργική μέθοδος σκέψης της είναι εντελώς αντίθετη και διαφορετική από τον συνήθη, βαθιά ριζωμένο μηχανιστικό - μυστικιστικό τρόπο σκέψης.

 

Δεύτερον, λόγω της εξαιρετικής φρεσκάδας, διαφορετικότητας και σαρωτικότητας αυτής της γνώσης.

 

Τρίτον, η κοινωνική εφαρμογή των οργονομικών δεδομένων και θεωριών είναι ένα πολύ δύσκολο και υπεύθυνο έργο. Κανείς δεν μπορεί να το αναλάβει και ταυτόχρονα να ελπίζει ότι θα παραμείνει μέσα στα πλαίσια των καθιερωμένων ιδρυμάτων, ή να επιδιώκει την έγκρισή τους.

 

Για όλα αυτά, υπάρχει μια ανάγκη σεμνότητας και σύνεσης. Είναι ένα ζήτημα να βασιστεί κάποιος προσωπικά στην οργονομική του γνώση και κατανόηση και να την χρησιμοποιήσει όσο καλύτερα μπορεί για τον εαυτό του. Η ζημιά από λάθη σε αυτή την περίπτωση δεν είναι τόσο μεγάλη και μπορεί να οδηγήσει σε μάθηση και βελτίωση, μπορεί ορισμένες φορές ακόμη και να διορθωθεί. Αλλά είναι πολύ διαφορετικό και τρομερά σοβαρό σφάλμα να εμφανίζεται κάποιος στην κοινωνική σκηνή σαν μια αυθεντία ή Η αυθεντία στην οργονομία, να μιλάει γι' αυτήν και να την χρησιμοποιεί δημόσια, να παρουσιάζει, με λανθασμένα μοτίβα, τις δικές του ιδιόμορφες, διαστρεβλωμένες, αναιδείς και λανθασμένες ερμηνείες της στο κοινό.

 

Είναι αναγκαίο να διατηρήσουμε την οργονομία καθαρή και ξάστερη. Είναι προσβολή ενάντια στη δημόσια ευημερία κάποιος να αρπάζει στα χέρια του τον Ράιχ και την οργονομία, να ανακατεύεται μαζί τους, να τα “βελτιώνει”, αλλάζει, “νερώνει” και να τα “καθιστά δημοφιλή”. Τέτοιες διαστρεβλώσεις παρεμβάλουν ένα πέπλο συσκότισης μεταξύ της οργονομίας και της ανθρωπότητας και δημιουργεί άλλο ένα “εμπόδιο στον Δρόμο”.

 

Μπορεί κάποιος να διαδώσει τις πηγές γνώσης της οργονομίας, να συμπληρώσει τα κενά, όπως συνήθιζε να λέει ο Ράιχ, να κάνει σοβαρή έρευνα για να ελέγξει τα ευρήματά της και να τα επεκτείνει. Αλλά είναι απαραίτητο να αφήσει την παρουσίαση των βασικών ανακαλύψεων και εννοιών της οργονομίας στον ίδιο τον Ράιχ. Προς το παρόν ο δικός του τρόπος παρουσίασης του έργου του είναι πολύ αναγκαίος και αναντικατάστατος. Πρέπει να γίνει σεβαστός.

 

Οι άνθρωποι έχουν στην τελική το δικαίωμα να γνωρίζουν ολόκληρη την βαθιά αλήθεια για τους εαυτούς τους, για τη Ζωή και τον κόσμο. Σε κανέναν δεν πρέπει να επιτραπεί να γίνει ένα “Εμπόδιο στον Δρόμο”.